Θυμάμαι, πριν πολλά χρόνια, τη βραδιά που είχα ζήσει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς, όταν τρανταζόταν ολόκληρο από την ολοζώντανη κρητική μουσική και την εκφραστική παρουσία του αξέχαστου λυράρη και τραγουδιστή, του αείμνηστου Κώστα Μουντάκη.
Ένα παρόμοιο βράδυ, κρητικής απόλαυσης έζησα, πριν επίσης πολλά χρόνια, στο Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Ήμουν καλεσμένος στην ετήσια εκδήλωση του Συλλόγου «Κρητική Φιλοξενία».
Μικρά ποτηράκια με τσικουδιά, προσφέρονταν σε όλους όσοι έμπαιναν στην κοινοτική αίθουσα της Αγίας Τριάδας, όπου είχε πραγματοποιηθεί η αξέχαστη εκείνη εκδήλωση.
«Άντε, στην υγειά σας», έλεγε στην πόρτα ο Βαγγέλης Ξενάκης, μέλος του ΔΣ της οργάνωσης και αντικυβερνήτης τότε της Παγκρητικής. «Πώς μπορείς να πας σε Κρητικό γλέντι, αν δεν γευτείς την τσικουδιά…», έλεγε, χαμογελώντας.
Από κοντά κι ο πρόεδρος του Συλλόγου, Μιχάλης Βασιλάκης, που έδειχνε μικρά παξιμάδια, για να συνοδέψουν την τσικουδιά.
Δεν άργησε να γεμίσει ασφυκτικά η αίθουσα με ομογενείς, που είχαν πάει από το Στάτεν Άιλαντ, το Μπρούκλιν, την Αστόρια και άλλες περιοχές, ακόμα και από μακριά. Το γλέντι άναψε όταν εμφανίστηκαν οι δύο καλλιτέχνες που είχαν έλθει από την Κρήτη, ο Σήφης Τσουρδαλάκης, στη λύρα και ο Μανώλης Χαμογιωργάκης, στο λαούτο. Και έφτασε στο αποκορύφωμα, όταν λίγο αργότερα, χόρεψαν τα μικρά παιδιά του χορευτικού του Συλλόγου, που καταχειροκροτήθηκαν και στη συνέχεια οι νέοι και νέες του χορευτικού του Συλλόγου Κρητών «Ομόνοια» από την Αστόρια.
Ήταν μια βραδιά γεμάτη λεβεντιά, γεμάτη Ελλάδα, γεμάτη υπερηφάνεια για τη νεολαία της Ομογένειας. Ήταν μια βραδιά, που θάλεγε κανείς ότι θάθελε να μην τελειώσει ποτέ.
Θυμάμαι, ότι ο Μιχάλης Βασιλάκης αφού είχε καλωσορίσει τον κόσμο και τους διάφορους παράγοντες της Παγκρητικής που είχαν πάει από άλλες πόλεις, διάβασε τα εξής δύο αποσπάσματα από το βιβλίο «Κάποτε στην Κρήτη» του ιατρού Μανώλη Κοπιδάκη: «Θαρρώ, τίποτε δεν αγαπώ στον Κόσμο, σαν την Κρήτη, όταν το συλλογίζομαι ορκίζομαι να μην κάνω ποτέ μου τίποτε κακό για να μην την ντροπιάσω», και «Μπορεί η Κρήτη να είναι μια κουκίδα στο χάρτη της Οικουμένης, όμως αυτή η κουκίδα ήταν πάντα για ’μένα, ολόκληρη η Οικουμένη».
Θυμάμαι, επίσης, ότι χαιρετισμό είχε απευθύνει και ο τότε Κυβερνήτης της Παγκρητικής, Βασίλειος Μαραγκουδάκης. Μεταξύ άλλων, είχε κάνει αναφορά στο επόμενο Συνέδριο της Παγκρητικής Ένωσης Αμερικής που επρόκειτο να διεξαχθεί εν πλω με κρουαζιερόπλοιο που θα αναχωρούσε από τον Πειραιά, με σταθμούς στο Ηράκλειο, την Σητεία, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατά την επιστροφή στα Χανιά και το Ρέθυμνο.
Από όλους τους παράγοντες, είχαν γίνει εκείνο το βράδυ αναφορές στη σημασία να ενταθεί το ενδιαφέρον υπέρ της νεολαίας της Ομογένειας. Και θυμάμαι τον πρόεδρο, Μιχάλη Βασιλάκη, που είχε τονίσει ότι είναι σπουδαίο να είναι κοντά στις οργανώσεις τα παιδιά, αφού αυτά αποτελούν το αύριο της Ομογένειας.
Αρκετοί εκείνο το βράδυ, τον είχαν ρωτήσει για τα σχέδια του Συλλόγου. Και εκείνος, είχε βρει την ευκαιρία να τους πει, ότι η οργάνωση ενδιαφερόταν να αποκτήσει δική της στέγη. Εκείνο τον καιρό είχαν συγκεντρωθεί 70.000 περίπου δολάρια, αλλά έπρεπε να συγκεντρωθούν τουλάχιστον 150.000 δολάρια προκειμένου να δοθούν προκαταβολή για την αγορά ενός κτιρίου.
Θυμάμαι ότι είχα ρωτήσει εκείνο το βράδυ για την ιστορία της οργάνωσης. Και έμαθα ότι η γέννηση του Συλλόγου «Κρητική Φιλοξενία» του Στάτεν Άιλαντ έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1992. Στις 6 Δεκεμβρίου 1992 μια χούφτα Κρητικών ξανασυζήτησε το θέμα της ίδρυσης της οργάνωσης. Ύστερα από τις πρωταρχικές συζητήσεις που έγιναν στα σπίτια των Γιώργη Μητσογιωργάκη, Μανώλη Βλαστάκη, Πολυχρόνη Βλαστάκη και Αντώνη Ξενάκη, η πρώτη συνάντηση έγινε στο «Olympic Diner» στις 17 Ιανουαρίου 1993. Ακολούθησε δεύτερη συνάντηση στο σπίτι του Πολυχρόνη Βλαστάκη. Στις αρχικές συναντήσεις και συνεδριάσεις, οι πρωτοπόροι που πήραν μέρος, ήταν οι: Γιώργος Μητσογιωργάκης, Μανώλης Βλαστάκης, Αντώνης Ξενάκης, Πολυχρόνης Βλαστάκης, Βαγγέλης Ξενάκης, Σταύρος Κορδοτζάκης και Δημήτριος Χαρωνίτης. Η πρώτη γενική συνέλευση έγινε στις 21 Φεβρουαρίου 1993 στην αίθουσα της Αγίας Τριάδος του Στάτεν Άιλαντ. Σχετικά με την ονομασία του Συλλόγου δόθηκαν κατά τη συνέλευση, τα ακόλουθα πέντε ονόματα: «Κρητική Σπίθα», «Κρητικό Πέλαγος», «Εθνάρχης Βενιζέλος» και «Κρητική Φιλοξενία». Εγκρίθηκε το τελευταίο.
Πηγή: Σταύρος Μαρμαρινός / Εθνικός Κήρυξ
